Categorie archief: Uncategorized

Wachten

De hele zaterdagmiddag was enorm rustig en de honden kwamen geen van allen in beweging.

Totdat René en Margareth terug kwamen van boodschappen doen. Blijkbaar waren ze meer op hun gemak in hun bijzijn of waren ze gewoon genoeg uitgerust voor nog een rondje. De laatste dekking was om even voor zessen, de koppeling duurde een kwartiertje. We merkten wel aan Abby dat ze minder gretig was als ’s ochtends. Dit was voor ons het signaal dat het voor Abby ook wel genoeg was. De ene keer deed  ze haar staart wel aan de kant en de andere keer moest Lu-kai haar staart aan de kant duwen.
Tijdens het eten ’s avonds bespraken we wat verstandig was. Toch nog een nachtje blijven of misschien maandag nog een dagje terug komen. 5X een dekking zal toch wel genoeg zijn. En zeker omdat Abby wat minder opgewonden leek te zijn. Wel waren de tortelduifjes heel lief voor elkaar en likte Lu-kai zijn vriendinnetje en verzorgde haar vacht.


Uiteindelijk besloot ik toch ’s avonds naar huis te gaan. Zondag was het even afwachten wat Abby ging doen. Zou ze nog laten zien dat ze nog wilde of was het over?

Zondag kreeg ik het bericht dat Lu-kai echte liefdesverdriet had en de hele tijd huilde. Ik had met hem te doen.

En als ik dan naar Abby keek, die zich prima slapend vermaakte, bleef ik twijfelen of ik terug moest maandag.
Bij Abby was het duidelijk, uit het oog uit het hart!
De zondag verliep erg rustig. Alleen afgelopen nacht (van zondag op maandag) was ze onrustig. Iets wat we normaal nooit doen is dat de honden boven mogen. Afgelopen nacht was daar een uitzondering op. Ze hadden zelf de keus. De deur stond open en Abby kwam een paar keer aan het einde van de nacht zeuren en zich opdringen.

Vanmorgen was het even bekijken hoe ze zich gedroeg. Abby was niet overtuigend genoeg om nog een keer gedekt te worden. Natuurlijk is en blijft het erg moeilijk om te bepalen of we er goed aan gedaan hebben maar uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt om niet terug te gaan naar die mooie Lu-kai. Het is wel goed zo! En nog een keer progesteron laten prikken wilde ik haar niet nog een keer aandoen. Na 5 dekkingen gaan we er wel een beetje van uit dat er pupjes in zitten. Maar je weet maar nooit. Dan hebben we volgend jaar nog weer een kans. De echo afspraak staat nu op 6 maart om 9 uur. Het is weer wachten geblazen en opletten of er verandering bij Abby komt. In gedrag en omvang…. Spannend!

Ik hou jullie op de hoogte!

Het gaat goed

Vrijdagochtend weer naar Nijkerkerveen gereden. We waren om 10 uur daar. Lu-kai was erg blij om Abby te zien en dook gelijk weer bovenop haar. Half elf was er weer een geslaagde dekking en een koppeling van 10 minuten. Er waren lange tussenpozen van rust voor er weer pogingen werden ondernomen. Half 7 ’s avonds was er weer een koppeling van een klein kwartier. Het gaat dus heel erg goed.

IMG_9048 IMG_9049 IMG_9058

Vannacht (van vrijdag op zaterdag) was heel onrustig. We bleven slapen. Margareth had een lekker dik matras in de huiskamer neergelegd waar ik op kon slapen. Abby wist niet wat haar overkwam. Weer een nacht bij het vrouwtje slapen. En helemaal het rijk alleen.
Vrijwel de hele nacht gestommel boven van een zeer onrustige en opgewonden Lu-kai (hij heeft de 4 daagse gelopen deze nacht) en in de keuken een blaffende Jack Russel. Abby kon ook niet goed de slaap vatten en lag in eerste instantie naast het matras met haar kop naast me bij het kussen. Later werd ik wakker en lag ze naast me op het matras. Ach, soms mag je wel een uitzondering maken.
Toch halverwege de nacht nog een paar uurtjes slaap mee kunnen pakken maar verder waren het kwartiertjes tukken. Je moet er maar wat voor over hebben hè?!

Rond een uur of 8 kwam Lu-kai naar beneden en konden de honden buiten even hun ding doen. Maar het was best onguur weer en niet echt lekker in mijn pyjama dus ging ik me maar eens aankleden.
Tien minuten later was er weer een dekking in de huiskamer op de plek waar het matras gelukkig net was weggehaald. De koppeling duurde dit keer een minuut of 12.
Na het ontbijt ben ik met Margareth, Bodhi en Lu-kai naar de hondenschool geweest. Abby bleef natuurlijk thuis bij René. Even rust…

Lu-kai is een ster op school maar had er toch echt deze morgen geen zin in. Hij kroop bij me op schoot en knabbelde aan mijn vest. Ik rook natuurlijk helemaal naar Abby en dat was te merken. Elke deelnemer was erg enthousiast dat Lu-kai wellicht vader gaat worden.
De hele les was verder een beetje lamballen maar dat is natuurlijk begrijpelijk. Gelukkig is het ook geen must en heet het ook een fun-les omdat het voor de fun is. Leuke puzzeltjes en balansdingen konden gedaan worden zodat elke hond zijn hoofd moest gebruiken. Echt heel leuk! En elke hond was bij afloop bekaf.
De weg naar huis was weer nat en guur maar gelukkig niet ver lopen.
Eenmaal thuis aangekomen stond Abby met haar poten in de vensterbank ons op te wachten. Blij dat ze elkaar weer zagen, alsof je dagen weg was geweest.
Het oefenen ging door maar tot nu toe (14:00uur) is er niet meer serieus een poging gedaan. 4 keer een goeie dekking gehad en Abby geeft niet aan dat het genoeg is dus blijven we nog wel even. Ik heb in ieder geval mijn tandenborstel en pyjama mee dus dat komt wel goed.

Gemengde gevoelens

Woensdagochtend. Weer naar de dierenarts voor het prikken. En dan lijkt het wel een eeuwigheid voordat ze eens bellen. Vol goede moed pakte ik rustig aan weer de spulletjes in en hoopte op de beste uitkomst. Het idee was om toch gewoon die kant op te gaan en misschien een nacht of meer te blijven.
Uiteindelijk belde de dierenarts rond half drie met de uitslag. 12,5! Ze moest vandaag gedekt worden!
Dus ik Astrid gebeld en afgesproken dat ik om kwart over 5 bij hun zou zijn. Ze moest zelf werken maar Jan was dan thuis.
Eenmaal daar ging het weer net zoals maandag. Alleen dan niet het drie kwartier goed proberen. Igor wilde gewoon echt niet. Abby had het blijkbaar verspeeld bij hem. Ze was niet meer interessant en elke keer als ze kwam uitdagen kreeg ze een snauw en een hap. Maar Abby liet zich niet kennen, ze gaf de moed niet op. Elke keer gaf ze hem weer een tikje van ‘kom op nou, ik ben er klaar voor’. Maar Igor gaf geen thuis. Hij trok zich terug en Abby raakte gefrustreerd.
Die nacht was voor ons (Abby, Sam en mij) erg onrustig. Abby kon niet haar plek vinden en Sam was om de haverklap wakker dus ik ook.
Donderdag ging weer het zelfde. Igor had er gewoon echt geen zin in dus belde Astrid de dierenarts wat hiervan de reden kon zijn. Het is natuurlijk heel moeilijk te bepalen waarom een reu een teef afwijst. Misschien klikt het gewoon niet. Maar dat was wel raar want maandag hadden ze het immers ook goed geprobeerd. We hadden geen idee en stonden voor een dilemma.
Het voorstel van Astrid was om toch nog even een eind te gaan wandelen in de hoop dat Igor haar weer zag staan. In de prachtige omgeving was het heerlijk wandelen maar het was voor de honden geen trigger om het nog eens te proberen.
De vraag was dus blijven en hopen dat er toch nog wat zou gaan gebeuren of naar de reservereu. Aan Igor was heel duidelijk te zien dat het niks zou worden dus was de keuze snel gemaakt. Wel heel vervelend want heel veel mensen hadden de hoop op Igor gevestigd.
Woensdag had ik al contact gehad met Margareth over Lu-kai. Hij komt bij Marijke Saarloos vandaan en is natuurlijk ook een prachtige reu. Het geluk was dat op woensdag de uitslag voor de HD foto’s van Lu-kai binnengekomen en die viel goed uit. HD A (beste uitslag) en een norbergwaarde van 31. Alleen hij is, net als Igor, dragen van DM.
We konden om 5 uur in Nijkerkerveen terecht en met gemengde gevoelens pakte ik de auto weer in.
Eerst even naar huis om alle spullen weer af te zetten en Sam in de zorg van zijn vader af te geven. En toen ging de reis weer verder.
De reis ging voorspoedig. Eenmaal daar aangekomen was het eerste contact een hit. Het klikte gelijk. Alsof het oude vrienden waren die elkaar jaren niet gezien hadden. Er werd omhelst zoals je beren dat ziet doen. En Lu-kai ging het gelijk proberen. Abby liet het allemaal toe maar was natuurlijk nog onrustig van de autorit en haar onervarenheid.
Na bijna een uur proberen bleef Abby nog niet helemaal stil staan en elke keer als hij op haar wilde deed ze stapjes vooruit zodat hij niet helemaal grip kreeg.
Ik besloot een kort lijntje uit mijn jas te halen en liep naar de gang. Margareth liet me haar nagelstudio ook nog even zien die ook aan de gang vast zat.
Op een gegeven moment hoorde we een gil uit de huiskamer dus snelde wij ons erheen. En ja hoor, het lijntje om Abby tot rust te manen kon ik naast me neerleggen. Ze waren gekoppeld en lichtelijk in paniek. Ik pakte rustig Abby bij haar manen en Margareth zat aan de andere kant om te zorgen dat Lu-kai rustig bleef staan. Na ongeveer een kwartiertje kwamen ze weer los. Abby was door het dolle en vloog weer op Lu-kai af. Gillend en helemaal gek kwam ze vervolgens voor me liggen.
Daarna kon ze er geen genoeg van krijgen. Continu werd hij uitgedaagd, het was om gek van te worden. Maar toch werd er de rest van de avond niet meer gedekt. Wel een paar pogingen maar daar kwam niks meer van terecht.
De rust was later weer gekeerd en likte Lu-kai Abby haar oren en snuit. Het leek wel echte liefde.
Pas om half twaalf vertrok de reis weer naar huis.
Natuurlijk was het een dobber dat het niet met Igor gelukt is maar we zijn ook wel heel erg blij met Lu-kai. Ik wil Abby zo veel mogelijk de kans geven dus komen we net zo lang terug tot zij het niet meer toelaat.

Hierbij wat foto’s van Lu-kai van de Kilstroom

Lu-kai van de Kilstroom 

Lu-kai op de AVLS dag

Tegenvaller

Viel het vandaag even tegen zeg! Vanmorgen moest ze weer voor een progesterontest….

We hadden de afspraak gemaakt dat ik samen met Sam bij Jan en Astrid zou blijven slapen. De spullen stonden al klaar toen de dierenartsassistente belde met de uitslag. Die was gedaald, helaas 8,5. Ze vertelde dat het om een gespleten loopsheid kon gaan. Het advies was om vandaag dan maar niet te dekken en morgen opnieuw te prikken.

Dus ik ga nu alle spullen weer uitpakken en hopen op morgen. Ik duim voor een betere uitslag.
En hopen dat Abby er niet te veel hinder van heeft. Vandaag had ze er echt geen zin in. Het is natuurlijk ook heel naar om in je te laten prikken. En dan maakt het niet uit of het een leuke dierenarts is die tijd voor je neemt en lief tegen je praat.

Eerste poging

Vanmorgen had ik een afspraak staan bij de dierenarts op weer een progesteronbepaling te doen. Na uren wachten kreeg ik eindelijk het verlossende telefoontje. Het was 9,5 en de dierenarts adviseerde om vandaag al naar de dekreu te gaan. Het inwendig onderzoek was niet gelukt. Abby raakte behoorlijk in paniek en bezeerde mij met een behoorlijke kopstoot. Daarom hebben we besloten om dit onderzoek niet meer te doen. Het is niet de bedoeling dat ze straks een negatieve associatie heeft met naar de dierenarts gaan.

Nadat ik Sam bij zijn oma had gebracht ging de reis naar het noorden.

De eerste ontmoeting ging helemaal goed. Abby werd goed ontvangen en er werd binnen de kortste keren gespeeld. Een goed teken.

Meneer en mevrouw gingen vrijwel direct serieus aan de slag. Abby bood zich netjes aan en Igor wist precies wat hij moest doen. Het spel ging over en weer… Er werd uitgedaagd en achter elkaar aangelopen. Als de een naar binnen ging werd er door de ander gevolgd. Vervolgens werd de ander weer uitgedaagd om weer naar buiten te verkassen.

IMG_9039

Het ging allemaal prima dachten we. Ze hadden de smaak te pakken. Maar de ene keer bleef Abby niet staan en de andere keer bedacht Igor zich. Waar Abby plaste ging Igor er nog eens overheen.

Totdat na ruim drie kwartier goed proberen en echt wel willen Igor er genoeg van had. Hij ging liggen en elke keer als Abby bij hem kwam snuffelen en hem uit kwam dagen (ja, ze had maar wat zin!) kreeg ze een snauw.

Ik ben nog gebleven in de hoop dat ze nog weer een poging zouden wagen maar helaas. Het spel was over. We hebben nu besloten om het morgen weer te proberen.

Morgenochtend wilde de dierenarts nog een keertje prikken om te kijken of het progesteron goed stijgt en dan vertrekken we weer naar Abby haar lover. Samen met Sam. En misschien blijven we wel een nachtje slapen. Dat is helemaal aan de twee tortelduifjes. Als ze maar niet ‘hard to get’ spelen…..

Uitslag 1

Gisterochtend, vrijdag, zijn we bij de dierenarts geweest. Abby was niet helemaal op haar gemak. De dierenarts wilde graag ook even een inwendig onderzoek doen maar daar dacht Abby anders over.
Bij het aanprikken voor bloed gaf ze totaal geen weerstand en liet het gewoon gebeuren. Maar toen ze met haar achterste naar de dierenarts moest gaan staan werd ze een stuk minder gemakkelijk. De assistente ondersteunde haar onder haar buik zodat ze niet kon gaan zitten. Maar wat we ook deden om haar af te leiden van hetgeen ‘daar achter’ gebeurde leek niet te werken.
Na een tweede poging, weer werd ze wild, hebben we het besluit genomen om het volgende keer nog eens te proberen.
De dierenarts vertelde ook dat zolang een hond niet gaat ‘staan’, ze er ook nog niet aan toe is.
’s Middags heeft de dierenarts gebeld met de uitslag van de test. Deze was nog maar 4 dus is ze nog niet aan dekking toe. Maandagochtend mogen we weer en gaan we het weer proberen.
We blijven duimen.

progtestkliniek

Progesterontest

Ik heb voor Abby een progesterontest staan voor komende vrijdag bij Dierenkliniek Dieren.

Hier wat meer informatie over deze test

Progesteronbepaling (en cyclus)

De voortplanting valt of staat bij een dekking of inseminatie op het juiste moment. Door middel van progesteronbepaling is dit juiste moment te bepalen. Dit gaat als volgt. Door om de 2 tot 3 dagen kwantitatief, dus exact, de hoeveelheid aanwezig progesteron in het bloed te meten kan het optimale dekmoment bepaald worden. Uit eigen ervaring is gebleken dat het optimale dekmoment kan schommelen tussen de 3de en 76ste dag na de eerste bloedige uitvloeiing. Dit betekent dat er gewerkt moet worden met een kwalitatief goede meetmethode waarbij de hoeveelheid progesteron exact gemeten dient te worden. Er zijn op dit moment meerdere methodes om het progesteron te meten:

  •  semi-kwantitatieve methode: hierbij wordt de verkleuring van de het cupje met het bloedmonster vergeleken met twee standaard waardes, de vergelijking van de kleuren gebeurd met het oog, wat er natuurlijk voor zorgt dat de betrouwbaarheid niet ten goede komt. Daarnaast is de kwaliteit van de test matig.
  • een kwantitatieve methode d.m.v. een eenvoudige ELISA-test. Hierbij worden de bloedmonsters en de standaarden met de hand gepipetteerd en worden de waardes met een spectofotometer uitgelezen. Het nadeel van deze methode is dat er een hoge mate van betrouwbaarheid wordt gesuggereerd, maar de betrouwbaarheid valt tegen, dit t.g.v. de kwaliteit van de test.
  • een kwantitatieve methode d.m.v. een RIA bepaling of een Immulite®. De betrouwbaarheid van deze methode is het hoogst haalbare op dit moment en wordt dan ook de “gouden standaard” bevonden t.a.v. het bepalen van progesteron in het bloed. Dat deze apparatuur niet vaak in dierenartsenpraktijken aanwezig is heeft te maken met de aanschafprijs en het onderhoud van de apparatuur.

progtestfoto

Er zijn verschillende onderzoekers in binnen- en buitenland geweest die van de bovenstaande methodes groep 1 & 2 vergeleken met groep 3. In ongeveer 30% van de gevallen was het gevolg een totaal andere progesteronwaarde dan bepaald met bepalingsmethode 3. Ook al werd er twee dagen verschil getolereerd, dan nog bleef het percentage ongeveer 30%. Het advies is dan ook om als we spreken van het bepalen van een optimaal dekmoment, te werken met een bepalingsmethode uit groep 3.

De cylus:

Tijdens de pro-oestrus wordt door de eierstokken veel oestrogenen gevormd. Dit hormoon bereidt de teef voor op de bevruchting. Op de overgang van pro-oestrus naar oestrus wordt er vanuit de hersenen plotseling veel LH (luteiniserend hormoon) afgegeven. De productie van oestrogeen neemt daarna af en de eierstokken gaan nu progesteron (zwangerschapshormoon) produceren. Ongeveer 2 dagen later vindt de ovulatie (eisprong) plaats. De productie van progesteron stijgt daarna snel. Bij een waarde van het progesteron van 5-6 ng/ml vindt de ovulatie plaats, bij een waarde boven de 10 ng/ml moet de dekking plaatsvinden (onderstaand geillustreerd). Door het progesteron gehalte exact te meten (kwantitatieve bepaling, met behulp van de Immulite®) kan voor uw hond het juiste dektijdstip bepaald worden. Hierdoor kunt u volstaan met slechts één dekking.

cyclus_resize

Bron: www.dierenkliniek-sleeuwijk.nl