Categorie archief: Uncategorized

Wiebelbuik

In Abby haar buik word het steeds een beetje drukker. Ik kan de pupjes voelen bewegen en het gaat steeds krachtiger. Het is zo mooi om te zien hoe het leven ontstaat.
Abby is niet vooruit te branden en gaat niet meer veel mee wandelen. Ik probeer het wel hoor maar na een klein blokje te hebben gelopen gaat ze gewoon stil staan en geeft ze aan naar huis te willen. Ze heeft gisteren wat slijm verloren. Uit haar tepels komt ook al melk. Het gaat allemaal wel snel hoor. Voor we het weten is het zo ver. Volgende week donderdag (10 april) zit ze alweer op 63 dagen dracht. Het blijft dus nog even spannend.

Afgelopen zaterdag heb ik de werpkist opgehaald en madame slaapt er heerlijk in. Ook hebben we een stuk ‘anti-slip-zeil’ gehaald dat nu een deel van de huiskamervloer bedekt.

Zondag hadden we een bbq met vrienden van ons. De man van het stel (een beer van een kerel) word normaal gesproken uit geblaft en gegromd door Abby. Maar dit keer was het blaffen zo over en ging ze zelfs met hem staan kroelen. Het is toch ongelooflijk wat een zwangerschap met een hond kan doen.

Rond in de zon

Vandaag even naar de markt geweest voor gerookte runderbotten. Abby was niet op haar gemak maar stond er ontspannender bij als anders. Ik gaf haar wat meer lijn zodat ze zelf een beetje afstand kon bepalen van alles dat wapperde.
Er kwam een vrouw naar me toe en vroeg of ze mocht aaien. Ik zei dat Abby soms wel gromt maar dat haar nieuwsgierigheid het wint van haar gereserveerdheid. Maar niets was minder waar. Ze ging gewoon tegen die vrouw aan staan. Helemaal op haar gemak liet ze zich aanhalen. Dit is zooo niet Abby. Wel leuk die zwangerschap, ze blijft me verbazen.
Thuis moest ik nog wel even het bot met de hand doorzagen en zaten beide honden kwijlend naast me. Het duurde even dus moesten ze geduld hebben. Daarna werd er gretig gekluift en gegromd als er kat of hond in de buurt kwam.

Hier verder nog meer foto’s van vandaag:

 

Raak!

Het was weer een spannende dag vandaag. Na de echo 11 dagen geleden was het spannend omtrent het wel of niet drachtig zijn van Abby.
Gisteren waren we nog een eind wezen lopen en weer was het zo dat ze de eerste kilometer Nessa opjoeg en achter andere honden aanging. Maar daarna achter ons aan bleef sjokken. Alleen als ze het interessant genoeg vond week ze af om een andere hond te besnuffelen. De reuen vonden haar nog steeds heel aantrekkelijk. Maar die snauwde ze niet al te lichtzinnig af. Het viel mijn ouders, die Abby niet wekelijks zien, ook al op dat ze niet zichzelf was. Ze vonden dat er toch duidelijk verandering was.
‘Je wilt het zo graag dat je misschien wel dingen gaat zien.’ dacht ik. De hoop dat er pupjes in zouden zitten was enorm. Je durft gewoon niet te denken dat het wel eens zo zou kunnen zijn. Stel je toch voor dat ze wel leeg bleef, dan zou het een enorme tegenvaller zijn.
Ik bleef twijfelen. Abby was inderdaad echt wel breder geworden. Maar kwam dat nou omdat ze nu niet alleen brokken krijgt maar ook vers vlees en kippennekken? Ik wist het niet meer. Gisteravond lag ze op haar rug en ik kon toch duidelijk zien dat ze een rondere buik had gekregen.
Het wachten tot de volgende echo duurde lang, heel lang.

Vanmorgen was het dan eindelijk zover, ik was zo zenuwachtig dat ik er zelfs buikpijn van had voordat we wegreden. Abby had, eenmaal bij de dierenarts aangekomen, geen zin om de auto uit te komen. Ik kocht haar om met een stukje vlees en we liepen naar binnen. Zo mak als ze was kende ik haar echt niet. Om even over tienen werden we binnen geroepen en Cyrille verwelkomde ons in het kleine kamertje. Ze vroeg aan me wat voor Abby verstandig was. Weer op tafel tussen het kussen op haar rug liggen of staand. Ik stelde voor het dit keer staand te doen als dat geen probleem was. Voor het stressniveau van Abby ook wel zo handig.
Abs vond het wel nodig om even te grommen bij het aanbrengen van de gel maar dat was gauw weer over. Opnieuw geschoren worden hoefde niet. De assistente ondersteunde haar terwijl ik haar kop in de gaten hield. Het was voor Abby weer iets nieuws op deze manier en dat liet ze merken. Ze trok haar lip op om te laten zien dat ze het niet zo geschikt vond dat ze aan haar buik zat.
Direct na het contact met het echo apparaat kwam er een pup in zicht. Ik kreeg vlinders in mijn buik door de spanning. Ik was zo blij! Ze zocht verder en kwam de (volle) blaas tegen. Daarna nog een pup… En nog èèn. Cyrille lachte en zei dat ze er 4 kon zien. ‘Maar, er kunnen ook meer pupjes inzitten.’ zei ze met een grijns.
Oh, wat was ik blij zeg! En heel erg opgelucht.

Het wachten op het ‘weten’ is voorbij. Nu op naar de bevalling. Ik blijf het wel een beetje spannend vinden, het blijft ook voor ons de eerste keer. Gelukkig hebben we hulp van een goede vriendin van ons die al jaren met Labradors fokt. Die mogen we dag en nacht bellen. En ook bij andere (Saarlooskenners) kunnen we terecht.

Nu maar hopen dat de eerste mensen ook contact opnemen om kennis te maken met Abby en ons zodat de pupjes straks een heel goed thuis mogen krijgen.

Nog 10 dagen

Precies 4 weken nadat de eerste koppeling was geweest zou er een echo gedaan worden. Vandaag was die dag. In eerste instantie was die om 9 uur vanmorgen geplant maar door een crematie die tussendoor kwam werd deze verplaatst naar 2 uur vanmiddag. Wat kan het leven ook tegenstrijdig zijn.

Vol verwachting liepen we het kamertje in bij de dierenkliniek. Abby was niet helemaal op haar gemak maar dit keer was ik goed voorbereid en had ik een zakje vlees meegenomen. Haar buik moest een klein stukje kaal gemaakt en daarvoor moest ze even op haar zij gaan liggen.

Vastleggen in volledig scherm 6-3-2014 155426.bmp

Met omkoperij lukte het erg goed en leek ze helemaal niet te merken dat de tondeuse aan ging en op haar onderbuik geplaatst werd. Vervolgens deed dierenarts Cyrille gel op haar buik en daar keek Abby even van op. “Niet belangrijk”, zal ze gedacht hebben en keek met èèn oog naar mij en èèn naar het zakje voer wat naast haar kop op de tafel lag. “Laat dat voer maar komen.” Dit schrijvende stel ik me een prinses voor die op een ligbank gevoerd wordt door een dienaar.

Echo 06-03-2014

Het echo apparaat werd op haar buik geplaatst. In eerste instantie werd er gezocht naar de blaas vanwaaruit er verder gekeken werd naar de baarmoeder. Maar er was helemaal niks te zien. De moed zonk al een beetje in mijn schoenen en nadat ze met 5 minuten nog niks gevonden had wist ik het ook niet meer. Ze slaapt wel heel veel. Ze werd toch iets ronder?! En haar flank was ook al ietsjepietsje dikker geworden. Ik als baas kon dat al een beetje zien. Of beeldde ik het me in? Het zou natuurlijk kunnen dat ze iets dikker word nu ze vers vlees bij haar brokken krijgt. En ze krijgt wat vaker kippennekjes erbij. Misschien is het wel een schijndracht. Ik weet het niet. Met heel veel pech is ze leeg gebleven. Dat zou toch zo ontzettend balen zijn!

Maar goed, het kan ook zo zijn dat ze pas na een aantal dekkingen ‘ontvangen’ heeft en het nu nog simpelweg nog niet te zien en te voelen is. Of dat het een heel klein nestje is. De toekomst zal het leren. Over 10 dagen terug komen zei Cyrille, in de hoop dat er dan wel wat te zien is. We wachten nog even gespannen af.
Op dit moment heb ik wel een beetje een leeg gevoel. 17 maart om 10 uur ga ik weer met Abby heen en hoop jullie dan beter nieuws te kunnen geven…

Trots


Alweer een paar jaar geleden werd me gevraagd of Abby kon zitten en blijven. Natuurlijk, dacht ik. Ze was een maand of 7 en we hadden de puppycursus succesvol afgerond. En inmiddels bezig met de jonge hondencursus. Ik had wel gelezen dat niet elke Saarloos bekent staat om hun gehoorzamen, maar daar hadden we met Abby wat betreft de simpele opgave ‘zit en blijf’ nog geen problemen mee gehad. Voor een Saarloos deed ze het allemaal uitstekend.
Voor de eurodogshow die in Leeuwarden gehouden zou worden zochten ze van de Nederlandse rassen elk een hond die wilde/ kon poseren in groepsformatie. Dit was voor een flyer en boekje van de Raad van Beheer die rondgedeeld werd ter promotie van alle Nederlandse rassen.
Ik was vereerd gevraagd te worden en we reden op 17 juli 2011 naar Zutphen. Aldaar werd de shoot bij een zorgboerderij gedaan. Vooraf kregen we een kop koffie met wat lekkers erbij. Er waren mensen die honden hadden die Europees en/of wereldkampioen waren. En bij sommige moest er zelfs een loting of iets dergelijks vooraf gaan om te kijken welke hond met welke eigenaar mee mocht doen aan de shoot. Ik voelde een zekere trots in mij opwellen en mijn ego groeide met de minuut. Wij Saarlooseigenaren zijn hier volgens mij veel te nuchter voor. Hoezo loting? Hoezo kampioen? Als ze maar blijven zitten. Dat was toch ook de vraag?!
Ons vervolg was in de zandbak achter de kantine waar strobalen opgestapeld waren. Een ieder zette zijn of haar hond neer zoals de fotografe het wilde hebben. Nog trotser werd ik toen ik zag hoe vele hun enorme best stonden te doen om de hond te laten blijven. Abby bleef gewoon. Maar één keer na een kwartier onrust nam Abby een halve minuut een break en rende twee rondjes door de zandbak. Daarna kwam ze weer bij me en ging weer staan of zitten zoals ik zei dat ze dat moest.

Na de zandbak liepen we het terrein af naar een sloot waar ook wat foto’s gemaakt gingen worden. De eerste mogelijkheid die Abby kreeg vloog ze het water in. Om vervolgens naar de andere kant te zwemmen waar de baas stond. Ik haalde haar op en tegen alle verwachting in viel het me op dat ze helemaal niet zo nat was. Even uitschudden en ze was bijna weer helemaal droog. Tenminste zag het er zo uit. Even later dook een Kooikerhondje ook de sloot in en was net een verzopen katje toen die aan de andere kant arriveerde. Gelukkig hadden zij een reservehond mee.


Al met al was het een geslaagde dag.
En dat we eenmaal maanden later de boekjes thuis gestuurd kregen kon ik niet meer trotser worden. Wat hebben wij een pracht Saarloos!

Zie hier het resultaat:

Ook op youtube een filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=Jp9RKuVHnxo

Wachten

De hele zaterdagmiddag was enorm rustig en de honden kwamen geen van allen in beweging.

Totdat René en Margareth terug kwamen van boodschappen doen. Blijkbaar waren ze meer op hun gemak in hun bijzijn of waren ze gewoon genoeg uitgerust voor nog een rondje. De laatste dekking was om even voor zessen, de koppeling duurde een kwartiertje. We merkten wel aan Abby dat ze minder gretig was als ’s ochtends. Dit was voor ons het signaal dat het voor Abby ook wel genoeg was. De ene keer deed  ze haar staart wel aan de kant en de andere keer moest Lu-kai haar staart aan de kant duwen.
Tijdens het eten ’s avonds bespraken we wat verstandig was. Toch nog een nachtje blijven of misschien maandag nog een dagje terug komen. 5X een dekking zal toch wel genoeg zijn. En zeker omdat Abby wat minder opgewonden leek te zijn. Wel waren de tortelduifjes heel lief voor elkaar en likte Lu-kai zijn vriendinnetje en verzorgde haar vacht.


Uiteindelijk besloot ik toch ’s avonds naar huis te gaan. Zondag was het even afwachten wat Abby ging doen. Zou ze nog laten zien dat ze nog wilde of was het over?

Zondag kreeg ik het bericht dat Lu-kai echte liefdesverdriet had en de hele tijd huilde. Ik had met hem te doen.

En als ik dan naar Abby keek, die zich prima slapend vermaakte, bleef ik twijfelen of ik terug moest maandag.
Bij Abby was het duidelijk, uit het oog uit het hart!
De zondag verliep erg rustig. Alleen afgelopen nacht (van zondag op maandag) was ze onrustig. Iets wat we normaal nooit doen is dat de honden boven mogen. Afgelopen nacht was daar een uitzondering op. Ze hadden zelf de keus. De deur stond open en Abby kwam een paar keer aan het einde van de nacht zeuren en zich opdringen.

Vanmorgen was het even bekijken hoe ze zich gedroeg. Abby was niet overtuigend genoeg om nog een keer gedekt te worden. Natuurlijk is en blijft het erg moeilijk om te bepalen of we er goed aan gedaan hebben maar uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt om niet terug te gaan naar die mooie Lu-kai. Het is wel goed zo! En nog een keer progesteron laten prikken wilde ik haar niet nog een keer aandoen. Na 5 dekkingen gaan we er wel een beetje van uit dat er pupjes in zitten. Maar je weet maar nooit. Dan hebben we volgend jaar nog weer een kans. De echo afspraak staat nu op 6 maart om 9 uur. Het is weer wachten geblazen en opletten of er verandering bij Abby komt. In gedrag en omvang…. Spannend!

Ik hou jullie op de hoogte!

Het gaat goed

Vrijdagochtend weer naar Nijkerkerveen gereden. We waren om 10 uur daar. Lu-kai was erg blij om Abby te zien en dook gelijk weer bovenop haar. Half elf was er weer een geslaagde dekking en een koppeling van 10 minuten. Er waren lange tussenpozen van rust voor er weer pogingen werden ondernomen. Half 7 ’s avonds was er weer een koppeling van een klein kwartier. Het gaat dus heel erg goed.

IMG_9048 IMG_9049 IMG_9058

Vannacht (van vrijdag op zaterdag) was heel onrustig. We bleven slapen. Margareth had een lekker dik matras in de huiskamer neergelegd waar ik op kon slapen. Abby wist niet wat haar overkwam. Weer een nacht bij het vrouwtje slapen. En helemaal het rijk alleen.
Vrijwel de hele nacht gestommel boven van een zeer onrustige en opgewonden Lu-kai (hij heeft de 4 daagse gelopen deze nacht) en in de keuken een blaffende Jack Russel. Abby kon ook niet goed de slaap vatten en lag in eerste instantie naast het matras met haar kop naast me bij het kussen. Later werd ik wakker en lag ze naast me op het matras. Ach, soms mag je wel een uitzondering maken.
Toch halverwege de nacht nog een paar uurtjes slaap mee kunnen pakken maar verder waren het kwartiertjes tukken. Je moet er maar wat voor over hebben hè?!

Rond een uur of 8 kwam Lu-kai naar beneden en konden de honden buiten even hun ding doen. Maar het was best onguur weer en niet echt lekker in mijn pyjama dus ging ik me maar eens aankleden.
Tien minuten later was er weer een dekking in de huiskamer op de plek waar het matras gelukkig net was weggehaald. De koppeling duurde dit keer een minuut of 12.
Na het ontbijt ben ik met Margareth, Bodhi en Lu-kai naar de hondenschool geweest. Abby bleef natuurlijk thuis bij René. Even rust…

Lu-kai is een ster op school maar had er toch echt deze morgen geen zin in. Hij kroop bij me op schoot en knabbelde aan mijn vest. Ik rook natuurlijk helemaal naar Abby en dat was te merken. Elke deelnemer was erg enthousiast dat Lu-kai wellicht vader gaat worden.
De hele les was verder een beetje lamballen maar dat is natuurlijk begrijpelijk. Gelukkig is het ook geen must en heet het ook een fun-les omdat het voor de fun is. Leuke puzzeltjes en balansdingen konden gedaan worden zodat elke hond zijn hoofd moest gebruiken. Echt heel leuk! En elke hond was bij afloop bekaf.
De weg naar huis was weer nat en guur maar gelukkig niet ver lopen.
Eenmaal thuis aangekomen stond Abby met haar poten in de vensterbank ons op te wachten. Blij dat ze elkaar weer zagen, alsof je dagen weg was geweest.
Het oefenen ging door maar tot nu toe (14:00uur) is er niet meer serieus een poging gedaan. 4 keer een goeie dekking gehad en Abby geeft niet aan dat het genoeg is dus blijven we nog wel even. Ik heb in ieder geval mijn tandenborstel en pyjama mee dus dat komt wel goed.