Teefjes

Nou, dat was me het nachtje wel zeg!

Gisteren (8 april) was het dag 61. Abby was erg onrustig, ademde snel maar at wel. Die onrust werd ’s avonds erger. Ze haalde me op en ik mocht niet meer van haar zijde wijken. Zelfs als Jochem de kamer verliet ging ze janken en liet duidelijk merken dat ook zijn aanwezigheid gewenst was.

Af en toe ging ze plat op haar rug liggen met beide achterpoten gespreid. Onrust, slijmverlies en bibberen wisselde zich af.

We wisten dat de pups deze nacht geboren zouden worden dus haalde Jochem het beddengoed naar beneden zodat ik naast Abby kon blijven slapen. Maar van slapen kwam het niet. Ik vond het veel te spannend en wilde Abs goed in de gaten houden. Ze verloor vruchtwater en bleef graven in de werpkist. Om half 1 belde we de ‘verloshulp’ die ons zou bijstaan. Voor ons is dit het eerste nest en wilde er graag iemand met verstand bij hebben. Ik had me wel ingelezen over hoe een bevalling zou gaan maar in de praktijk kan het net even anders uitpakken.

Om even over tweeën begon ze met staand persen. Af en toe liep ze naar Nessa’s bananendoos om daar in rondjes te draaien, even te liggen en dan toch weer tot de conclusie komen dat het niet zo lekker ligt. Weer terug in de werpkist werd om 4:13 uur het eerste pupje geboren. Een bosbruin (rood) teefje van 480 gram.

Vervolgens duurde het nog een ruim 2 uur voor de volgende er aan kwam. Ook een teefje maar dan wolfsgrauw (grijs) van 460 gram.

Het was inmiddels al over half zeven geweest en ik liep nog steeds in mijn pyjama. Jochem zou naar het werk dus ging douchen, Xandra (‘de verloshulp’) ging even naar huis om haar honden te verzorgen. Ze zou later terug komen.

Abby verzorgde haar pups prima en de rust was er weer een beetje. Ondanks het hijgen waren er even geen zichtbare weeën. We gingen er een klein beetje vanuit dat het weer een paar uur kon duren. Maar niets was minder waar. Ik merkte voor achten dat ze weer persweeën kreeg. Om 8:10 werd het derde pupje geboren. Dit keer deed Abs het helemaal zelf. De pup zat nog in het vlies wat ze netjes stuk beet en met de nageboorte opvrat. Ze poetste de pup die vrijwel gelijk begon te drinken en hevig spartelend en gillend zich een weg baande naar haar zusjes. Ook dit was een bosbruin teefje van 490 gram. Klik hier voor het filmpje van de geboorte.

 

De uren die hierop volgde waren lang. Abby perste en deed enorm haar best maar het lukte niet. Staand persen en vaak naar buiten maar er kwam niks. Tegen tienen, op advies van Xandra, de dierenarts gebeld die niet langs kon komen omdat het te druk was. Wel konden we nu gelijk daar heen. Dus ik met frisse tegenzin de kersverse moeder uit de werpkist geplukt die al hevig tegen stribbelend toch zelf in de auto sprong.

De dierenarts voelde in het geboortekanaal wat leeg bleek te zijn. Daarna voelde ze de buik en melde dat er nog 1 pupje in zat. Haar advies was om toch te wachten tot ze liggend ging persen en als dat te lang aanhield konden we terug komen voor een röntgenfoto en eventueel een keizersnee. Ze kon wel een spuit geven met pijnstilling maar dat vond ze eigenlijk toch niet zo nodig.

Abby wilde wel heel graag naar huis en trok me over straat naar de auto toe. We reden de straat in en Abs wist niet hoe gauw ze de tuin in moest rennen naar de voordeur. Xan had de werpkist netjes gemaakt en nieuwe, schone kleden erin gelegd.

Ze bleef staand persen en uiteindelijk ging ze weer terug in de werpkist bij haar kindjes liggen. De weeën hielden aan en het was duidelijk te zien dat ze het moeilijk vond en niet wist was ze met de situatie aan moest.

Om 12 uur begon ze weer te persen en 10 minuten later kwam het laatste pupje tevoorschijn. Er zat geen leven in en Xandra poogde, met wrijven, beademen en leegschudden, weer leven in de pup te krijgen. Zonder succes. Abby probeerde de pup te pakken en hapte naar het levenloze lijfje. Het mocht echt niet baten. De pup was er gewoon niet meer. Wel zag ze er perfect uit. Een prachtig compleet wolfsgrauw teefje van 510 gram.

Ik heb het dode pupje in de voortuin begraven en vervolgens hebben we onze aandacht volledig op Abby en de pupjes gericht. Jochem nam Abby mee naar buiten om te plassen zodat ik de werpkist kon verschonen.

Nu ligt Abby met haar kroost rustig te bekomen van een toch wel lange bevalling. Wij zijn in elk geval gesloopt en natuurlijk teleurgesteld dat er ons 1 is ontvallen. Maar enorm dankbaar zijn we Xandra dat ze ons zo goed heeft bijgestaan. En enorm trots zijn we natuurlijk op onze Abby.

Nessa vind het allemaal erg interessant maar mag van Abby niet in de buurt komen wat natuurlijk heel begrijpelijk is. Abby gromt af en toe naar Jochem als hij erbij komt zitten maar laat het goed toe als hij aan de pups komt. Ik ga regelmatig naast haar zitten en ik krijg het idee dat ze dat wel prettig vind. Ik mag gelukkig overal aanzitten en dat maakt de verzorging wel een stuk makkelijker.

Heel blij zijn we met dit nest en willen bij deze ook de eigenaren van Lu-Kai feliciteren met het feit dat hij voor het eerst pappa is geworden.

 

2 gedachten over “Teefjes”

Reacties zijn gesloten.