Gemengde gevoelens

Woensdagochtend. Weer naar de dierenarts voor het prikken. En dan lijkt het wel een eeuwigheid voordat ze eens bellen. Vol goede moed pakte ik rustig aan weer de spulletjes in en hoopte op de beste uitkomst. Het idee was om toch gewoon die kant op te gaan en misschien een nacht of meer te blijven.
Uiteindelijk belde de dierenarts rond half drie met de uitslag. 12,5! Ze moest vandaag gedekt worden!
Dus ik Astrid gebeld en afgesproken dat ik om kwart over 5 bij hun zou zijn. Ze moest zelf werken maar Jan was dan thuis.
Eenmaal daar ging het weer net zoals maandag. Alleen dan niet het drie kwartier goed proberen. Igor wilde gewoon echt niet. Abby had het blijkbaar verspeeld bij hem. Ze was niet meer interessant en elke keer als ze kwam uitdagen kreeg ze een snauw en een hap. Maar Abby liet zich niet kennen, ze gaf de moed niet op. Elke keer gaf ze hem weer een tikje van ‘kom op nou, ik ben er klaar voor’. Maar Igor gaf geen thuis. Hij trok zich terug en Abby raakte gefrustreerd.
Die nacht was voor ons (Abby, Sam en mij) erg onrustig. Abby kon niet haar plek vinden en Sam was om de haverklap wakker dus ik ook.
Donderdag ging weer het zelfde. Igor had er gewoon echt geen zin in dus belde Astrid de dierenarts wat hiervan de reden kon zijn. Het is natuurlijk heel moeilijk te bepalen waarom een reu een teef afwijst. Misschien klikt het gewoon niet. Maar dat was wel raar want maandag hadden ze het immers ook goed geprobeerd. We hadden geen idee en stonden voor een dilemma.
Het voorstel van Astrid was om toch nog even een eind te gaan wandelen in de hoop dat Igor haar weer zag staan. In de prachtige omgeving was het heerlijk wandelen maar het was voor de honden geen trigger om het nog eens te proberen.
De vraag was dus blijven en hopen dat er toch nog wat zou gaan gebeuren of naar de reservereu. Aan Igor was heel duidelijk te zien dat het niks zou worden dus was de keuze snel gemaakt. Wel heel vervelend want heel veel mensen hadden de hoop op Igor gevestigd.
Woensdag had ik al contact gehad met Margareth over Lu-kai. Hij komt bij Marijke Saarloos vandaan en is natuurlijk ook een prachtige reu. Het geluk was dat op woensdag de uitslag voor de HD foto’s van Lu-kai binnengekomen en die viel goed uit. HD A (beste uitslag) en een norbergwaarde van 31. Alleen hij is, net als Igor, dragen van DM.
We konden om 5 uur in Nijkerkerveen terecht en met gemengde gevoelens pakte ik de auto weer in.
Eerst even naar huis om alle spullen weer af te zetten en Sam in de zorg van zijn vader af te geven. En toen ging de reis weer verder.
De reis ging voorspoedig. Eenmaal daar aangekomen was het eerste contact een hit. Het klikte gelijk. Alsof het oude vrienden waren die elkaar jaren niet gezien hadden. Er werd omhelst zoals je beren dat ziet doen. En Lu-kai ging het gelijk proberen. Abby liet het allemaal toe maar was natuurlijk nog onrustig van de autorit en haar onervarenheid.
Na bijna een uur proberen bleef Abby nog niet helemaal stil staan en elke keer als hij op haar wilde deed ze stapjes vooruit zodat hij niet helemaal grip kreeg.
Ik besloot een kort lijntje uit mijn jas te halen en liep naar de gang. Margareth liet me haar nagelstudio ook nog even zien die ook aan de gang vast zat.
Op een gegeven moment hoorde we een gil uit de huiskamer dus snelde wij ons erheen. En ja hoor, het lijntje om Abby tot rust te manen kon ik naast me neerleggen. Ze waren gekoppeld en lichtelijk in paniek. Ik pakte rustig Abby bij haar manen en Margareth zat aan de andere kant om te zorgen dat Lu-kai rustig bleef staan. Na ongeveer een kwartiertje kwamen ze weer los. Abby was door het dolle en vloog weer op Lu-kai af. Gillend en helemaal gek kwam ze vervolgens voor me liggen.
Daarna kon ze er geen genoeg van krijgen. Continu werd hij uitgedaagd, het was om gek van te worden. Maar toch werd er de rest van de avond niet meer gedekt. Wel een paar pogingen maar daar kwam niks meer van terecht.
De rust was later weer gekeerd en likte Lu-kai Abby haar oren en snuit. Het leek wel echte liefde.
Pas om half twaalf vertrok de reis weer naar huis.
Natuurlijk was het een dobber dat het niet met Igor gelukt is maar we zijn ook wel heel erg blij met Lu-kai. Ik wil Abby zo veel mogelijk de kans geven dus komen we net zo lang terug tot zij het niet meer toelaat.

Hierbij wat foto’s van Lu-kai van de Kilstroom

Lu-kai van de Kilstroom 

Lu-kai op de AVLS dag

One thought on “Gemengde gevoelens”

  1. Mooi dat het met Lu-Kai is gelukt. Geweldig toch! Igor gaat wel weer een nieuwe poging wagen. Hij leek de regie een beetje kwijt bij Abby 🙂 , wilde blijkbaar geen polonaise aan zijn lijf. Wat een heerlijk doldriest meisje Abby, maar voor Igor blijkbaar iets te druk?
    Nu maar hopen dat er straks een nestje is, want daar doen we t allemaal voor. Abby en Lu-Kai veel geluk en veel pups toegewenst. Voor Igor is al weer belangstelling dus hij komt niks tekort.
    Groeten,

    Jan & Astrid
    Luca & Igor

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s